Zaman

Kalemin dile gelmesi gerekirdi,bu zamanlarda
Sesimle kelimeler duyulmuyordu çünkü
Bakışlarımız kavuşmuyordu,
Göremiyordu, karşı kaldırım kadar uzaktaydı
Elim eline ulasamıyordu..
Dünya dönüyormuydu?

Zaman kum tanelerın arasına sıkışmıştı
İtmiyordu ilk zamanı başlatan,o küçücük kum tanesini
Bir itseydi
O kum tanesı düşseydi
Düşmüyordu

Düşseydi?

Düşdemiydim...

Düşmüşmüydüm

Ellerim çamurlu şekilde kalkmıstım,
Avuçlarıma o küçük kum taneleri batmıştı
Zaman elimdeydi
Zamanı ben durdurmuştum
Elim elimdeydi
Ben yerimdeydim
O gitmişti
Zamanı tutarken, kum tanesi elimdeyken
Elim onu tutamamaştı..
Zaman varken o yoktu

O varken zaman yoktu

Sahradaydım
Elim yüzümdeydi
Zaman ayagımın altında
Tanrı acıdı halime
Ağladı

Ayaklarımın altındakı kumlar camur oldu
Tanrı camurdan bir kadın verdi bana
Çamur beyazdı.
Gözyaşına zaman karıştıkca..
Gri oldu Çamur.
Griye sarıldım,beyaz diye

Mecnun yürüyordu çölde,
Serap sandı griye sarılmamı
Leyla da mı griydi dedi,gözlerini avuşturduktan sonra ...

Gri yok oldu gitti..
Gözlerimi avuşturdum
Düşteymişim.
Düşündüm,
Griye inanmışken,tanrı bile aglamışken
Beyaz sanıp griye sarılmışken,
Avuclarım daha bı acımaya başladı
Zaman etime girip,griyi çıkardı